تو به من خنديدی

و نمی دانستی

                       من به چه دلهره از باغچه همسايه

         سيب را دزديدم.

                                     ***

باغبان از پی من تند دويد

سيب را دست تو ديد.

غضب آلوده به من کرد نگاه

              سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و هنوز

سالها هست که در گوش من آرام

                                              آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من انديشه کنان غرق اين پندارم

               که چرا

                          خانه کوچک ما سيب نداشت.