شايد آن ابر بگريد
                     باران
شايد آن غنچه بخندد
                    گل سرخ
ولي اين قلب كه در من جاريست
همه شب مي گريد
شايد آن گل كه نسيمش ميبرد
شايد آن لب كه دلم را دزديد
سفر هجر به دامان دارد.
و من امروز
نگاهم را مات
-مثل يك كور كه مادر زاد است-
دور او پيچيدم
و دو دست سردم
با همه بي تابي
روي اين صفحه نوشت:
(( گل سرخ هجران))
يا گل زرد جدايي
- هر يك –
هجر را بوسيدند.
            ***
مادرم باز ز من مي پرسيد
كه:
چرا غم زده اي ؟
و من اين راز دوباره گفتم:
شايد آن ابر بگريد
                     باران
شايد آن غنچه بخندد
          گل سرخ
      

ولي اين قلب كه در من جاريست
همه شب مي گريد.
                                              ( بندر پهلوي – خميران – احمد قربانزاده)