حميد مصدق

تو به من خنديدی

و نمی دانستی

                       من به چه دلهره از باغچه همسايه

         سيب را دزديدم.

                                     ***

باغبان از پی من تند دويد

سيب را دست تو ديد.

غضب آلوده به من کرد نگاه

              سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و هنوز

سالها هست که در گوش من آرام

                                              آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

می دهد آزارم

و من انديشه کنان غرق اين پندارم

               که چرا

                          خانه کوچک ما سيب نداشت.

                                                          

/ 9 نظر / 9 بازدید
لیلی

اولين بار خودت اين شعر را برايم خواندی. يادش به خير. کودکی های کال

بلفی

خيلی شده که اين شعرو زمزمه کنم

elham=eli

salam be gole hameshe baharam in sher mano bord be 6-7 sale pesh vaghti ke honarestan bodam va dostam ke asheghe man bod ino baraye man toye daftaram nevesht yadesh bekheyr maryami ke asheghone li sho dost dasht lol bazam meyam fadat besham khanomi bosssssssssssssss ta bad

امین

خیلی قشنگه ...هر بار که اینو می خونم بازم برام تازگی داره ...راستی اگر دوست داشتی به وبلاگ من هم یه سری بزن ،خوشحال می شم...شاد باشی

رهام آرين

درود. ممنون که سر زدی. خيلی شعر قشنگيه. مال خودته؟

fatima

سلام..دوست من...شعر قشنکيه...من شعر های مصدق رو دوست دارم.... مخصوصا..داستانها دارم...از دياران که سفر کردم و رفتم بی تو... خوش باشی عزيز تا بعد...

eMsveS

شب به کاشانه‌ی اغیار نمی‌باید بود غیر را شمع شب تار نمی‌باید بود همه جا با همه کس یار نمی‌باید بود یار اغیار دل‌آزار نمی‌باید بود تشنه‌ی خون من زار نمی‌باید بود تا به این مرتبه خونخوار نمی‌باید بود

eMsveS

از سر کوی تو با دیده تر خواهم رفت چهره آلوده به خوناب جگر خواهم رفت تا نظر می‌کنی از پیش نظر خواهم رفت گر نرفتم ز درت شام ، سحر خواهم رفت نه که این بار چو هر بار دگر خواهم رفت نیست بازآمدنم باز اگر خواهم رفت